Het einde van Burtons Planet of the Apes (2001) is bewust ambigueus. Leo Davidson (Mark Wahlberg) keert terug naar aarde – Lincoln Memorial nu een aapmonument. Zijn laatste zin: "Are they still out there?" Twee hoofdlezingen:
Leo verliet nooit een simulatie of tijdlus-experiment uitgevoerd door apen. De aap-geheerste aarde is de "echte" uitkomst van zijn reis. Hij zit vast in een cyclus – of de simulatie gaat door.
De aap-geheerste aarde vertegenwoordigt de menselijke eigen gewelddadige natuur. Door het te confronteren, ziet Leo dat "de apen" wij zijn – onze innerlijke duisternis. De cyclus van onderdrukking herhaalt zich ongeacht planeet of soort.
Hij noemde het een "logische twist" die ruimte liet voor sequels (nooit gemaakt). Geen canonische uitleg bestaat. Fans debatteren; de ambiguïteit is het punt.
In tegenstelling tot de 1968-origineel's definitieve "You maniacs! You blew it up!" – vraagt Burtons einde: Hebben we ooit opgehouden om het op te blazen?