In tegenspraak met een veelvoorkomende klassenruimte-vereenvoudiging, is de openingscène van Julius Caesar geen komisch intermezzo. Het vestigt het centrale conflict van het stuk: de spanning tussen republikeinse instituties en de opkomende persoonlijkheidscultus om Caesar.
Twee tribunen, Flavius en Marullus, confronteren een timmerman en een schoenmaker die Caesars overwinning op Pompeius' zonen vieren. De tribunen – gekozen vertegenwoordigers van de plebejers – zijn ontzet dat gewone burgers de man eren die de republiekse toetsen en gewichten ontmantelde. Hun toespraken ("You blocks, you stones, you worse than senseless things!") zijn bijtende satire, geen slapstick.
Shakespeare injecteert wel grapjes – de schoenmakerspuns ("A trade, sir, that I hope I may use with a safe conscience... I am a mender of bad soles") en de tribunen's retorische flourishes – maar deze humor dient om de politieke kloof te karakteriseren: de slimme, veerkrachtige gewone man vs. de angstachtige, autoritaire tribunen. De Waarzeggers waarschuwing ("Beware the ides of March") arriveert als een dreigende toon, geen punchline.
De opening als "grappig" lezen, vervlaakt de politieke urgentie van het stuk. De scène kondigt aan dat in Rome taal een wapen is, publieke opinie volatiel is, en de strijd om de ziel van de republiek al begonnen is.