Shakespeare beperkte komedie niet tot één periode. Hij schreef komedies van de vroege 1590s tot de vroege 1600s, evoluerend van klucht tot gesofisticeerde romance:
De vroege komedies steunen op verwisselde identiteit, slapstick, en taalvuurwerk. De middelste komedies verdiepen karakter en maatschappijkritiek. De late werken—soms romances genoemd—mengen tragische elementen met verlossende eindes, magische interventies, en thema's van vergeving en vernieuwing. Over drie decennia hervond Shakespeare continu wat komedie kon zijn.