De ironie is verwoestend: Oedipus doodde onwetend zijn eigen vader (Laius) en trouwde met zijn moeder (Jocasta). Hij beschuldigt Creon van een misdaad die hij zelf pleegde.
Oedipus ziet zichzelf als slachtoffer van het lot, maar is eigenlijk de architect van de tragedie. Zijn gerechtigde woede maskert zijn eigen schuld. Deze dramatische ironie – waar het publiek weet wat het personage niet weet – verdiept de tragedie en benadrukt de menselijke blindheid voor zichzelf.