De term "boze witte comedianten" beschrijft een herkenbare tak van stand-up comedy — voornamelijk (maar niet exclusief) uitgevoerd door witte mannen — waarin humor een voertuig wordt voor het uiten van frustratie, vervreemding en dissidentie tegen heersende culturele, politieke en raciale dynamieken.
Deze comedianten fram hun act vaak als waarheidspreken tegen ervarde orthodoxie. Hun materiaal behandelt rasrelaties, genderpolitiek, cancel culture, economische angst, en de verschuivende demografie van Westerse samenlevingen. De comedy is confronterend, bewust offensief voor sommigen, en cathartisch voor publiek dat zich gedempt voelt door de mainstream discours.
Critici argumenteren dat het genre reactaire verhalen versterkt en neer slaat op gemarginaliseerde groepen. Steuners zien het als noodzakelijke counter-speech — een comedian immuunreactie op ideologische conformiteit. Ongeacht standpunt, weerspiegelt het fenomeen een samenleving waarin humor een primaire arena is geworden voor het onderhandelen over identiteit, macht en de grenzen van het zegbare.