De fundamentele scheiding tussen tragedie en komedie ligt in hun emotionele doelen en structurele bogen.
Verkent diepgaande, serieuze thema's — dood, verlies, morele catastrofe, onomkeerbare gevolgen — streef naar catharsis (medelijden + angst → emotionele zuivering). De protagonist is doorgaans edel maar fataal geflaaid, leidend tot isolatie, val en dood.
Centreert op lichthartige, humoristische thema's — verwarring, vermomming, maatschappelijke satirische, romantische verstrengeling — streef naar lach en harmonische oplossing (vaak huwelijk). De protagonist is geflaaid maar weerbaar, groeiend door fouten naar integratie en gemeenschappelijke feest.
In Poetics definieert Aristoteles tragedie als nabootsen van "ernstige, complete actie" en komedie als nabootsen van "minderwaardige mensen… niet pijnlijk maar lachwekkend." Het structurele verschil is scherp: tragedie daalt; komedie stijgt.