Het werk waar u waarschijnlijk naar verwijst is The Epistle to the Prince (vaak getiteld An Epistle to the Prince of Wales), een mock-heroïsch gedicht geschreven door Jonathan Swift in 1720. Ostensibel een formele toespraak aan de toekomstige koning George II, functioneert het gedicht als een messcherpe satirische dissectie van de vroege 18e-eeuwse Engelse politiek, corruptie en morele verval.
Swift adopteert de verheven, vlijtende dicatie van een traditionele Pindarische ode – een vorm gereserveerd voor eerlijke lof aan helden en koninklijke personen. Door deze "rechte" gezichtsuitdruking te handhaven, wapent hij ironie. Hij looft de "deugden" van de Prins door de eigelijke kwaden die het hof verzadigen te catalogiseren: hebzucht, leedvermaak, politieke nepotisme en de uitputting van vrijheid. De gedichts aanzienlijke lengte en uitgebreide structuur zijn niet toevallig; ze spiegelen de opgeblazen, zelfbelangrijke aard van het establishment dat hij spot.
Deze epistola staat als een essentieel voorbeeld van Augustijnse satire. Zoals zijn tijdgenoten Alexander Pope en John Gay, begreep Swift dat de meest vernielende kritiek vaak de masker van eerbied draagt. Door de lezer te dwingen de kloof te navigeren tussen het gedicht's lijfbediende oppervlak en zijn cynische subtekst, blootlegt Swift de hypocrisie van een heersende klasse die zijn plicht tegenover de natie was vergeten. Het blijft een getuigenis van de kracht van vers als voertuig voor politiek verzet.