Heeft Jim Varney genoten van het spelen van Ernest P. Worrell? Trots gemengd met spanning
We kunnen Jim Varney's privésgevoelens niet met zekerheid weten, maar bewijs wijst op een complexe mix van trots en spanning:
Aanwijzingen dat hij de rol waardeerde
- Diepe vakmanschap: Varney bouwde Ernest's stem, gang, achtergrondverhaal, en catchphrases met zorg op—behandelde hem als een volledig gerealiseerd personage, geen gag.
- Carrièrebepalend: Ernest bracht faam, financiële zekerheid, en creatieve controle (Varney co-schreef veel spots).
- Comedische vreugde: Collega's herinneren hem dol op het laten lachen van crews; Ernest was zijn primaire voertuig.
Uitdagingen die hij tegenkwam
- Fysieke belasting: Het rubberen gezicht, hoge energie prestatie was uitputtend; hij liep blessures op.
- Typecasting: Hij worstelde om in serieuze rollen gecast te worden (hoewel hij range bewijste in The Client, Toy Story als Slinky Dog).
- Kritische afwijzing: Critici labelden Ernest vaak "laagbrow", wat een klassiek getrainde acteur frustreerde.
- Persoonlijke demonen: Varney worstelde met verslaving en gezondheidsproblemen in latere jaren, wat zijn relatie met al het werk compliceerde.
Oordeel
Hij waardeerde waarschijnlijk de kans en het publiekcontact maar verafschuwde de beperkingen die het personage oplegde aan zijn artistieke identiteit. In een interview uit 1998 zei hij: "Ernest betaalde de hypotheek. Maar ik ben een acteur. Ik wil Shakespeare doen."