Het gebrek aan keuzevrijheid van de prins: In veel versies wordt de prins afgeschilderd als enigszins passief. Hij wordt verliefd op Assepoester op basis van een enkele dans en haar uiterlijk, niet op basis van haar persoonlijkheid of karakter. Hij zoekt haar niet actief op en vertrouwt op het glazen muiltje om haar te vinden. Dit kan worden gezien als een anticlimax, vooral in vergelijking met modernere opnames waarin de Prins een actievere rol speelt bij het zoeken naar Assepoester.
De focus op uiterlijk: Het hele plot hangt af van de transformatie van Assepoester door middel van een magische jurk en glazen muiltjes. Hoewel dit een klassiek sprookjeselement is, beweren sommige critici dat de focus op uiterlijke schoonheid en oppervlakkigheid een anticlimax kan aanvoelen, vooral in vergelijking met het potentieel voor een diepere, betekenisvollere relatie tussen Assepoester en de Prins.
De afwezigheid van gevolgen: De transformatie van Assepoester is tijdelijk. Het verhaal eindigt met haar nog lang en gelukkig, maar er is geen echte verkenning van de gevolgen van haar bedrog of hoe ze door haar nieuwe leven zal navigeren. Dit kan worden gezien als een anticlimax, waardoor de lezer zich afvraagt hoe het verhaal zich werkelijk zal afspelen.
Het magische einde: De afhankelijkheid van magische elementen zoals de feeënmoeder en het glazen muiltje kan worden gezien als een anticlimax-manier om het conflict op te lossen. Het neemt de spanning weg van Assepoester die haar geluk moet verdienen, waardoor het einde minder bevredigend aanvoelt en meer als een handige oplossing lijkt.
Of je al dan niet een anticlimax in Assepoester waarneemt, hangt uiteindelijk af van je interpretatie van het verhaal en de thema's ervan. Sommigen vinden het sprookjesachtige einde misschien bevredigend, terwijl anderen vinden dat het aan diepgang en realisme ontbreekt.