Film is vandaag de dag een veelvoorkomend medium voor romantische drama's. Het theater is echter altijd een thuisbasis geweest voor passie, intrige en liefde. Veel era's van theatergeschiedenis kunnen geïdentificeerd worden aan de hand van het type podium dat voor de stukken werd gebruikt. Je kunt details over een romantisch drama afleiden uit informatie over het type podium dat geassocieerd wordt met zijn tijdperk.
De meeste theaters gebruikt in de negentiende en twintigste eeuw, inclusief vandaag, gebruiken prosceniumpodia. Het woord proscenium verwijst naar de boogopening die het podium scheidt van de zaal. Het publiek is ook gescheiden van dit podium, omdat het hoger ligt dan waar de toeschouwers zitten. Terwijl het stuk speelt, is het podium verlicht en kijkt het publiek in het donker. Deze stappen geven de gebeurtenissen van het stuk het gevoel van echt leven en moedigen het publiek aan om het stuk op dezelfde manier te ervaren als een plaatje. Romantische drama's die in prosceniumtheaters plaatsvinden, kunnen intiemer en authentieker aanvoelen.
Een thrust is een podium dat uitsteekt in de ruimte waar het publiek zit. Prosceniumbogen kunnen moderne thrust-podia vergezellen. Toeschouwers bij een stuk op een thrust-podium zitten zo dat ze het podium aan drie kanten omringen. Amphitheaters dienden als prototype voor de thrust-podia van vandaag; het oude Griekse theater vond plaats op deze ronde podia waarvan driekwart door het publiek omringd was. Op een thrust-podium vindt veel van de actie van romantische drama's plaats midden in het publiek, wat toeschouwers kan helpen meeleven met de liefde op het podium.
Drama's uit Elizabethaans Engeland (1558-1603) vonden meest frequent plaats op apron podia, die het publiek aan drie kanten zaten, net als een thrust-podium. Een van de primaire verschillen tussen een apron podium en een thrust is de locatie van het podium; thrusts worden geassocieerd met een indoor theater, terwijl apron podia in de open lucht werden opgebouwd. Tijdens de Elizabethaanse eeuw vonden stukken overdag plaats. De tekst van de acteurs maakte meestal duidelijk wanneer de actie plaatsvond. Het publiek moest hun ongeloof opschorten tijdens nachtse scènes, en romantische drama's voelden zich meer fantastisch en poetisch.
Sommige apron podia in die tijd waren niet open-lucht, maar eigenlijk binnen. Het Blackfriar's Theater, een populaire plek voor de Elizabethaanse elite, was een voorbeeld hiervan. Kaarsen werden gebruikt om deze ruimte en zijn stukken te verlichten, wat het een voorloper maakte van het Restoration podium (1660-1685).
Engelse theaters tijdens de zeventiende en achttiende eeuw gebruikten dit type podium, dat in een volledig gesloten ruimte stond. Veel kaarsen werden aangebrand om het podium volledig te verlichten; leden van de hogere klassen bezochten vaak stukken en maakten gebruik van deze verlichting om te zien en gezien te worden. Een ornamentale lijst versierde het Restoration podium, en het publiek was iets gescheiden van de actie van het stuk. Restoration stukken gebruikten geen realisme, maar kozen ervoor om een stilistische kwaliteit op het podium te creëren. Romantiek in deze drama's voelde misschien niet bijzonder authentiek, maar was wel geromantiseerd door de ornamentale aard van het podium.