Het drama in de amphitheaters van de oude Grieken was meestal verdeeld in twee grote vormen: tragedie en komedie. De overgrote meerderheid van de stukken die toen geschreven werden, vallen in een van deze twee categorieën en delen een aantal kenmerken, hoewel exacte definities van elke vorm variëren. Satyr plays, die elementen van beide grote vormen bevatten, werden ook opgevoerd, maar weinig satyr plays zijn door de geschiedenis heen bewaard gebleven en de vorm is gemarginaliseerd als gevolg.
Het doel van tragedie zou catharsis kunnen zijn – met andere woorden, de reiniging van de harten van het publiek van hun dagelijkse zorgen door ze te onderwerpen aan het verhaal van een protagonist die veel erger lijde. Dus tragedies handelden over krachtige verhalen van liefde en verlies, en waren vaak gebaseerd op een bekende mythe, hoewel veel vrijheid genomen kon worden bij de hervertelling. Tragedie werd gedefinieerd door zijn actie, in plaats van in een verhalende vorm verteld te worden. Het was serious van aard, en de acteurs spraken in verhoogde taal.
Veel van de personages in tragedie, vooral die in de traditie gedefinieerd door de Griekse filosoof Aristoteles, waren hooggeboren personages, zoals heersers en goden. Typisch was de focus van een tragisch drama op één personage die een opgang in macht, fortuin of status doormaakt, en daarna valt als gevolg van zijn arroganz of een andere tragische flaw. Tragedies hadden ook een koor die een deel van de achtergrond van het stuk uitlegde, maar ook interacteerde met de andere uitvoerders.
De traditie van komedie in Griekse theater ontstaat in de landelijke festiviteiten van de tijd, en betrof satirische, commentaar op actuele kwesties en humoristische situaties. In tegenstelling tot tragedies, hadden komedies gemeenschappelijke taal die vaak vulgair van aard was. De actie van een komedie was niet noodzakelijk ontworpen om lach te ontlokken; een komische toneelschrijver kan een stuk bedoelen om de acties van een politicus te satireren, bijvoorbeeld. Onderwerpen voor komische stukken omvatten literatuur en oorlogvoering, maar doorgaans waren deze stukken gebaseerd op lichtzinnige plots zoals vrouwen die weigeren liefde te maken met hun mannen.
Oud-Griekse Komedie centreerde typisch op de activiteiten van hooggeboren personages die gespot werden door de toneelschrijver. Latere komische stukken, zoals die van Menander, focuseren op de activiteiten van het gewone volk in plaats van degenen in macht. Net als tragische stukken, hadden komedies een koor, maar deze uitvoerders zouden zich verkleden, als dieren zoals kikkers, bijvoorbeeld.
Een derde vorm van drama wordt soms naast tragedie en komedie genoemd. Satyr plays omvatten "The Cyclops" van Euripides, en werden geschreven als kruisingen tussen komedie en tragedie. In deze stukken bevatte de koor uitvoerders die optraden als satyrs, mythische wezens met de onderlichamen van geiten en de torsen van mensen. Deze lichtzinnige stukken eindigten vaak festivals en presenteerden de verhalen van helden of goden op een vermaakelijke manier.