Hoewel de oorsprong van Griekse tragedies niet precies bekend is, wordt gedacht dat ze begonnen als choraal gezang door mannen die satyrs namaken ter ere van Dionysos - de god van wijnstokken en wijnbereiding. De inhoud van deze liederen, bekend als dithyrambus, incorporeerde uiteindelijk mythologische en heroïsche verhalen met een acteur die vragen stelde aan het koor. Na verloop van tijd voegden de toneelschrijvers Aeschylus en Sophocles meer acteurs toe. De Griekse tragedie werd in het vroege voorjaar uitgevoerd tijdens staatsreligieuze festivals.
Tragedie betreft altijd een edele held of heldin, die fouten vertoont die niet noodzakelijk fataal zijn. Door de tragedie ziet de held een neergang door het lot en de wil van de goden. Meestal begint deze neergang met de confrontatie van de held met beperkingen terwijl hij streft naar grootsheid. De tragische held is niet altijd gedoemd te sterven, maar hij moet door een verandering in welvaart gaan en lijdt waarschijnlijk enorme verlies. Hij bereikt vaak een vorm van openbaring over bestemming of lot ook.
Griekse tragedies werden oorspronkelijk uitgevoerd tijdens het jaarlijkse staatsreligieuze festival in het vroege voorjaar over de loop van drie dagen. Het was een wedstrijd tussen drie toneelschrijvers, elk drie verschillende tragedies componerend die tijdens het festival uitgevoerd werden. Acteurs waren alleen mannelijk en vergezeld van een koor. De stukken werden geschreven in diverse vermaat en het koor zong in drie delen bekend als strofe, antistrofe en epode.
Volgens Aristoteles' "Poetica" bezat de tragische held vier basiskenmerken. De held was altijd iemand van adel - meestal een koning - die een vriendelijke en respectvolle man was. Hij had altijd goede bedoelingen en had een aanzienlijk bedrag te verliezen als iets niet naar zijn hand zou zitten. De held had altijd een tragische fout bekend als hamartia, die ervoor zorgde dat zijn goede bedoelingen tegen hem in werkten. Deze fout was meestal van karakter en vaak die van trots. Deze tragische fout zou ervoor zorgen dat hij een neergang lijdt en in ellende belandt. Hij zou dan door een periode van catharsis gaan waarin hij realiseerde dat zijn eigen fout zijn tragedie veroorzaakte. Dit gebeurt vaak te laat en voorkomt zijn neergang niet.
Een bekend voorbeeld van een tragische held in de Griekse tragedie is het verhaal van Oedipus. Oedipus werd als kind gered en gegeven aan de Koning van Korinthe. Hij leert van een orakel dat hij zijn vader zal moorden en zijn moeder zal huwen. Na dit te weten te komen, verbant hij zichzelf uit het koninkrijk. Na uitgestrekt te zijn naar Theben, botst hij op een boze man die hij opeindelijk doodt. Hij beseft niet dat deze man Koning Laius is, zijn biologische vader. Het verhaal speelt zich af dat om Theben van de pest te redden, Oedipus de man moet vinden die Koning Laius moordde.
Oedipus leert dat hij Laius' zoon is en dat zijn vrouw, Jocasta, zijn biologische moeder is. Hoewel Oedipus aan het eind niet sterft, lijdt hij onbeschrijfelijke tragedie door het hele verhaal.