De bekendste versie van de Oedipus-mythe komt van Sophocles' "Oedipus Rex," die de val van Koning Oedipus vertelt door overspel en moord. In Aristoteles' "Poetica," de beroemde en vroege tekst van literaire analyse, noemde Aristoteles Oedipus Rex een perfecte tragedie. Het Oedipus-verhaal bevat veel elementen die het een klassiek voorbeeld van een tragedie maken.
De tragedie, volgens Aristoteles, moet een duidelijke structuur hebben van aanstotend moment (het moment dat de actie start), climax en resolutie. Binnen deze structuur moet de resolutie problemen aanpakken die het aanstotende incident creëerden, en de climax moet de actie veroorzaken die volgt. Aristoteles dacht ook dat een tragisch stuk zelfstandig moet zijn en dat de plot niet bepaald mag worden door buitenlandse elementen zoals toeval.
Het primaire kenmerk van een tragedie is de aanwezigheid van een tragische held. De tragische held moet een zeer hoge positie van grote bekendheid en verantwoordelijkheid hebben. De held moet van die positie vallen, en die val moet voortkomen uit een tragische fout: een negatief kenmerk van de persoonlijkheid van het individu. De fout kan ook als een fout beschouwd worden, iets wat het individu niet had kunnen weten dat het de verkeerde beslissing was. In "Oedipus Rex" doodt Oedipus zijn vader, zonder te weten dat de man zijn vader is, en huwt onwetend zijn moeder, Jocasta. Deze daden laten de hele plot ontvouwen.
Aristoteles' "Poetica," een van de eerste teksten die kenmerken van verschillende literaire genres uiteenzette, benadrukte het belang van de eenheid van tijd, plaats en handeling in een tragedie. Dit betekende dat het stuk op één dag, op één plaats en met focus op slechts één hoofplotpunt moest plaatsvinden. "Oedipus Rex" voldoet aan deze richtlijn, omdat de actie zich in één dag ontvouwt en in één hoofplaatse blijft.
Een belangrijk element van de tragedie is de catharsis, wat een vrijlating is - letterlijk "zuivering" - van de pijn, vrees en andere emoties die tijdens de climax van het stuk opkomen. Dit omvat vaak dat helden hun eigen schuld in de ontvouwing van tragische gebeurtenissen realiseren en verantwoordelijkheid erkennen. Er wordt nog steeds gedebatteerd wat Aristoteles precies met deze term bedoelde.
Aristoteles benadrukte het belang van omkering, herkenning en lijden. Omkering is wanneer gebeurtenissen lijken in één richting te gaan, dan onthullen ze zich anders te zijn. Herkenning komt wanneer een personage zijn ware relatie tot een ander personage of een gebeurtenis begrijpt. Het gaat meestal om een geheim dat onthuld of uitgelegd wordt. Het lijden-deel, vaak in de derde acte, betreft een vreselijk of pijnlijk resultaat van de vorige gebeurtenissen. In "Oedipus Rex" zijn al deze plot-elementen duidelijk aanwezig.