Komedies eindigen typisch met herstelde harmonie. Conflicten lossen op door onthullingen, gecorrigeerde misverstanden, of plotselinge hartenveranderingen. De kenmerkende eindiging is huwelijk – vaak meerdere paren – symboliserend herstelde maatschappelijke orde en triomferende liefde.
Voorbeelden: A Midsummer Night's Dream, Twelfth Night, The Taming of the Shrew, Much Ado About Nothing, As You Like It.
Tragedies eindigen in omkeerbare ramp. De protagonista, meestal edel maar geflawd (hamartia), ondergaat een val gedreven door die fout en/of externe krachten. Het toneel is bestrooid met lichamen; orde instort. Het publiek blijft met catharsis – medelijden en vrees – terug, niet met viering.
Voorbeelden: Romeo and Juliet (dubbele zelfmoord), Hamlet (bijna iedereen sterft), King Lear (Lear en Cordelia dood), Macbeth (Macbeth gedood), Othello (moord-zelfmoord).
Shakespeare gebruikt deze tegenovergestelde structuren om het volledige spectrum van de menselijke ervaring te verkennen: de mogelijkheid van verlossing en gemeenschap in komedie, de kwetsbaarheid van orde en gevolg van fout in tragedie. Beide eindigen met waarheid onthuld – maar in komedie bevrijdt waarheid; in tragedie vernietigt het.