De ironie is chirurgisch: Romeo heeft het stuk lang gepijnd om Rosaline, onsterflijke liefde verklarend. Bij het zien van Julia vergeet hij Rosaline onmiddellijk, uitroepend:
"Did my heart love till now? Forswear it, sight!
For I ne'er saw true beauty till this night."
Zijn plotselinge keerkering blootlegt de wankelheid en oppervlakkigheid van zijn eerdere passie. Het publiek ziet een liefhebber die eeuwigheid claimt, in een hartslag omkeert — een patroon dat de tragedie's snelheid zal definiëren.