In Romeo and Juliet Akt 1 is Romeo's "liefde" voor Rosaline een performative, literaire pose:
Wanneer een dienaar vermeldt dat Rosaline niet komt, toont Romeo's reactie – "What lady's that which doth enrich the hand / Of yonder knight?" – directe ontkoppeling. Hij rouwt niet over haar afwezigheid; hij scant naar het volgende object.
Met Julia verschuift zijn taal van zelfgezinde paradox naar gedeeld sonnet (Akt 1, Scène 5), dan wederzijdse geloften. Rosaline was een repetitie; Julia ontlokt echte wederkerige passie.
Shakespeare gebruikt Rosaline om het verschil tussen poëtische conventie en authentiek verlangen te blootleggen.