Een poëtische weergave van de innerlijke stemmen van de liefdes – niet uit Shakespeares stuk, maar geïnspireerd op zijn emotionele architectuur:
Oh, Julia, mijn hart is vol van dergelijke angst,
Een smart die geen woorden werkelijk kunnen verbannen.
Vanaf het moment dat ik jou voor het eerst zag,
Was mijn lot gesegeld, en kon ik niet vrij zijn.In schone Verona, waar onze paden zich kreuzden,
Vond ik mijn paradijs, mijn levens ware glans.
Maar helaas, het lot speelde zijn wrede hand,
Scheidde ons, liefdes zoete gebod.Onze liefde, verboden en toch zo intense,
Werd een vuur dat alle verstand verteerde.
De vijandigheid te niet doend, alles riskerend,
Zochten we een toevluchtbuurt buiten de stadsmuur.Maar tragedie sloeg toe, en onze dromen lagen in scherven,
Twee zielen verstrengeld, in de dood nu verzameld.
Oh, Julia, mijn geliefde, mijn hartenverlangen,
Samen voor eeuwig in liefdes eeuwige vuur.
Mijn Romeo, de diepten van mijn wanhoop,
Geen woorden kunnen vangen, noch mijn hart herstellen.
Vanaf de eerste blik, nam onze liefde de vlucht,
Twee zielen verstrengeld in liefdes zoete ellende.In heimelijke ontmoetingen vonden we ons troost,
Omhelzend passie met liefdes ware paleis.
Maar onze vreugde was vluchtig, als een kwetsbare bloem,
Want het lot spande samen om onze liefdes ondergang te zegelen.Uw verbanning scheurde me tot op de bot,
Een leegte binnen die mijn ziel smeekte.
Gedreven door wanhoop en liefdes vurige smeekbede,
Koos ik een pad dat onze geesten bevrijdde.Oh, Romeo, mijn geliefde, mijn hartenlust,
Herenigd nu in liefdes eeuwigdurend licht.
Samen voor eeuwig, buiten tijds meting,
Onze liefde overstijgt de grenzen van genot.
Let op: Dit zijn originele gedichten die de personages kanaliseren, niet Shakespeares tekst. Het stuk gebruikt dramatische dialoog, geen eerst-persoonsvertelling.