Hamlet volgt geen morele code. Hij bewoont een moreel bewustzijn — rusteloos, contradictorisch, evoluerend. Hij is geen personage die principes toepast op situaties; hij is een personage voor wie elke situatie een crisis van principe wordt.
Hamlet filosofiseert tot omstandigheden actie forceren — dan handelt hij gewelddadig en vaak verkeerd. De structuur van het stuk spiegelt dit: lange reeksen verbaal onderzoek onderbroken door plotselinge, onomkeerbare daden (Polonius, het piratenschip, de duel).
In Act V adopteert Hamlet een providentieel vocabulaire: "There's a divinity that shapes our ends / Rough-hew them how we will." Hij stopt met proberen gerechtigheid te ingenieursen en onderwerpt zich aan een grotere orde. Maar hij sterft nadat hij zijn eigen redenering heeft geschonden — Laertes doden in een opgestelde duel, een vergiftigd beker bedoeld voor hem aanvaardend.
Hamlet is geen casestudy in ethiek. Hij is een portret van morele worsteling als geleefde ervaring — rommelig, inconsistent, moedig en mislukt. Shakespeare weigert het comfort van een personage die "naar zijn code leeft." Hij geeft ons iets harder: een man die denkt zijn weg door moraliteit en het toch fout doet. Dat is geen fout in het personage. Het is de waarheid van de menselijke conditie.