De premisse dat Hamlet en Claudius "ongewetensvolle vijanden" zijn is onjuist. Ze zijn, in feite, principiële tegenstanders die vechten voor tegenovergestelde maar diepgewortelde overtuigingen.
Hamlet zoekt wraak voor zijn vader's moord, gelovend dat hij gerecht handelt. Hij worstelt moreel en existentiël, vertragend actie om gerechtigheid te verzekeren in plaats van puur wraak. Zijn monologen onthullen een geweten diep betrokken bij goed en kwaad.
Claudius, die de troon veroverde door broedermoord, vecht om zijn macht en overleven te behouden. Hoewel zijn initiële daad slecht was, voortvloeien zijn opvolgende acties uit zelfbehoud en politieke berekening — kenmerken van een wrede heerser, maar niet van een onprincipiële in de zin van geen code hebben.
Ongewetensvol impliceert een complete afwezigheid van morele principes. Beide mannen opereren binnen kaders van eer, plicht, en overtuiging — Hamlet door geweten, Claudius door kroon. Hun conflict is tragisch precies omdat beiden geloven dat ze vechten voor wat goed is, wat ze principiële vijanden maakt.