In Ruskin Bond's kortverhaal belichaamt **Baldeo** (wachter/seinenman) stille heldenmoed:
Nachtelijks loopt hij de tunnel af om de spoorlijn vrij te houden. Zijn lantaarn signaleert veiligheid. Hij behandelt deze routine met feestelijkheid – het is zijn broodwinning en de levenslijn van zijn gemeenschap.
Wanneer een tijger de tunnel blokkeert, vlucht Baldeo niet. Hij zwaait met zijn lantaarn, waarschuwt de machinist van de naderende trein, die tijdig remt. Zijn alertheid voorkomt ramp.
Hij confronteert de tijger met zijn bijl, jaagt hem terug. Hij riskéert zijn leven voor vreemdelingen – passagiers die hij nooit zal ontmoeten.
Het verhaal ereert **arbeid, plicht en de onzichtbare menselijke infrastructuur** achter vooruitgang.