Romeo Montague komt een web van antagonisten tegen — persoonlijk, structureel, en kosmisch — die gezamenlijk zijn tragische lot verzegelen. Ze zijn niet slechts schurken maar krachten die de centrale conflicten van het spel weerspiegelen.
Julia's jaloerse neef belichaamt de dodelijke energie van de vete. Hij daagt Romeo uit op het Capulet-feest (1.5), doodt Mercutio (3.1), en wordt door Romeo in wraak gedood. Tybalt vertegenwoordigt de vete gepersonaliseerd: haat als identiteit.
Niet persoonlijk vijandig jegens Romeo, maar institutioneel tegenovergesteld. Als Julia's vader en patriarch legt hij haar huwelijk met Paris vast, eist absolute gehoorzaamheid, en dreigt met verstoording (3.5). Zijn autoriteit maakt de vereniging van de liefdes onmogelijk binnen Verona's maatschappelijke orde.
Een familie van de Vorst en Capulet's gekozen schoonzoon. Onwetend van Julia's geheime huwelijk, confronteert hij Romeo bij de graf (5.3) en sterft. Paris vertegenwoordigt de wettige, gegoede weg die Romeo overtreedt.
De "oude ruzie" (Prolog) is anoniem, generatieënoud en zinloos. Het dwingt tot heimelijkheid, bedrog, en geweld. De ware antagonist is de maatschappelijke structuur die Romeo en Julia proberen te transcenderen.
De Prologo verklaart hen "star-cross'd." Fout bezorgde brieven, mistijdige ontwakeningen, en een pestquarantaine functioneren als kosmische slechte timing. Romeo vecht tegen Tybalt en Paris, troeft Capulet, maar kan niet duelleren tegen de vete of het lot — en daarom sterft hij.