Hoewel universeel bekend als liefdestragedie, functioneert Romeo and Juliet als een branderig anti-oorlog statement. Hier betekent "oorlog" de vete — wraak, cyclisch geweld, en de eer-cultuur die het in stand houdt.
Triviale oorsprong ("oude vete," "burgerbloed") → straatbrawls → duellen → executies → dubbele zelfmoord. Geweld barst geweld onvermijdelijk; geen "overwinning" is mogelijk.
Romeo doodt Tybalt voor Mercutio → verbanning → tragedie. Wraak lost niets op; het is het probleem.
Romeo en Julia's liefde overstijgt de oorlogsgrenzen. Hun huwelijk is een vredesverdrag. De vete kan niet tolereren deze unie — bewijzend dat oorlog ontmenselijking van de ander vereist.
Families verzoenen zich pas na de kinderdoden: "Poor sacrifices of our enmity" (5.3.304). Vrede wordt gekocht met bloed, niet gewonnen.
"Eer" eist geweld. Tybalt, Mercutio, en Romeo handelen allemaal op eer-codes. Het toneelstuk blootstelt eer als giftige mannelijkheid's motor.
Elk conflict waar identiteit gedefinieerd wordt door oppositie tegen een vijand riskeert Verona te worden. Het stuk zegt: Stop. De kost is je kinderen.
Shakespeare schreef geen "anti-oorlog" als genre — maar hij schreef het archetype van broedermoordelijke verspilling.