Ismene is veel meer dan "de zus die nee zegt." Zij vervult vier essentiële dramatische doeleinden:
Antigone: goddelijke wet > staatswet, actie > veiligheid, individu > collectief.
Ismene: staatswet > goddelijke wet (initieel), overleven > martelaarschap, familiaire eenheid > individueel geweten.
Zonder Ismene ontbreekt Antigone's extremiteit contrast.
Zij geeft stem aan wat het publiek voelt: "We zijn maar vrouwen... we moeten gehoorzamen." Haar realisme maakt Antigone's heldendom zichtbaar als keuze, niet onvermijdelijkheid.
Ismene's argumenten zijn redelijk: begrafenis riskeert beide zusters' levens, laat niemand over om de familielijn voort te zetten, gehoorzaamt legitieme gezag. Het stuk weigert makkelijke "goed vs. fout" dichotomieën.
Ismene's weigering dwingt Antigone tot solitaire actie – de voorwaarde van tragisch heldendom. Later verdiept Ismene's poging om schuld te delen ("Ik deed het ook") Antigone's isolatie: zij accepteert geen valse solidairheid.
Ismene leeft om het verhaal te dragen – het vaatje van geheugen. Antigone sterft; Ismene blijft om te getuigen.
Sophocles gebruikt Ismene om de inzet te vermenselijken: heldendom kost niet alleen de held, maar iedereen die hen liefheeft.