Agatha Christie's Murder on the Orient Express draait om twee verwobbelde thema's die het boven een gewone whodunit tillen.
Elke passagier verbergt geheimen. Poirot's onderzoek gaat minder om fysieke sporen dan om façade's te doorboren – ware namen, verleden, en motieven onthullen. Het slachtoffer's identiteit (Cassetti, aka Ratchett, de Daisy Armstrong-ontvoerder) is de sleutel: zijn ware zelf rechtvaardigt de misdaad.
Poirot zoekt waarheid, maar de passagiers bestraffen collectief buitengerechtelijke gerechtigheid. Twaalf steken spiegelen een jury van twaalf. De roman onderzoekt wettelijke vs. morele gerechtigheid: wanneer de wet faalt (Cassetti ontkwam veroordeling), wordt private wraak gerechtvaardigd? De oplossing – alle twaalf deden mee – vervaagt schuld en gerechtigheid.
Christie weigert makkelijke antwoorden. De finale "twee oplossingen"-scène dwingt de lezer (en Poirot) te kiezen tussen wettelijke waarheid en morele voldoening.