Tragische kracht (uit Aristoteles' Poetica) is de dynamische wisselwerking tussen een protagonists inherent gebrek (hamartia) en externe omstandigheden die hun val ten gevolge heeft. Het is niet alleen lot, noch alleen karakter — het is hun botsing.
Karaktereigenschappen: hybris (Oedipus), jaloezie (Othello), onbeslisbaarheid (Hamlet), ambitie (Macbeth). Dit zijn geen "zonden" maar menselijke overmatigheden.
Lot, voorspelling, maatschappelijke druk, andermans acties, toeval. Het universum spant samen met het gebrek.
De resulterende catharsis — medeleven en vrees gezuiverd door het getuigen van de val — laat toehoorders hun eigen kwetsbaarheden confronteren. We zien onszelf in de helds heldenmoed en fout.
Zichtbaar in Oedipus, Hamlet, Macbeth, Death of a Salesman, A Streetcar Named Desire. Tragische kracht blijft centraal in dramatische theorie want het kaart de menselijke conditie: we worden ten val gebracht door wat ons groot maakt.