Een kritische lens leest The Tempest als Prospero's meditatie op naderende dood:
Sleutelregels: "We zijn van dien stof / Waaruit dromen gemaakt zijn, en ons kleine leven / Wordt afgerond met een slaap." De dood wordt een "zee-verandering / In iets rijk en vreemds" – geen einde, maar transformatie.
Deze lezing herframeert het stuk als een afscheidsgetuigenis: de tovenaar die zijn staf neerlegt, de vader die zijn dochter loslaat, de kunstenaar die zijn laatste werk voltooit.