Handeling 4, Toneel 3 – Koning Henry V voor Azincourt
Wie wenst dat zo?
Mijn neef Westmoreland? Nee, mijn lieve neef:
Als wij bestemd zijn te sterven, zijn wij genoeg
Om ons land verlies te doen; en als te leven,
Hoewel minder mannen, des te groter deel van eer.
God vocht voor ons, en legde hun voornemens;
Dan is Hij nog met ons in geest en gedachte.
Hij die geen maag heeft voor deze strijd,
Laat hem vertrek; zijn paspoort zal gemaakt worden…
Deze dag zal u zien bloeden voor mij. God en Sint Joris!
Henry transformeert vrees in edel doel, roepend eer, goddelijke wil en broederschap. De toespraak herframeert zekere dood als geprivilegieerde offergave – retoriek die eeuwenlang door militaire toespraken klonk.