Mary Shelley's Schepsel is niet kwaad geboren; zijn geweld ontstaat uit een cascader van psychologische en maatschappelijke tekortkomingen.
Victor Frankenstein verlaat zijn schepsel onmiddellijk. Elke mens die het Schepsel tegenkomt – dorpelingen, een blind mans gezin, een kind – reageert met ontzetting en geweld. Ontzegd zelfs basisvriendelijkheid, internaliseert hij het bericht dat hij van nature monstrueus is.
Hij verlangt naar liefde en gezelschap, maar wordt verteerd door woede over zijn isolatie. Zonder gezonde uitlaatklep voor deze emoties, wordt wraak zijn enige taal.
Shelley schreef tijdens de ophevelingen van de Industriële Revolutie en post-Napoleonitische onrust. Het Schepsel belichaamt de vrees dat gemarginaliseerde, gedeshumaniseerde bevolkingsgroepen – ontzegd waardigheid – onvermijdelijk destructief zullen uithollen.
Zijn geweld is een tragedie van opvoeding, niet van natuur.