De bewering dat "de samenleving bendegeweld blameert op rap en videogames" overdreigt een echt fenomeen: sommige politici, columnisten en mediafiguren maken cultuur de schuldige terwijl structurele drijfveren worden genegeerd. De bewijzen wijzen elders heen.
Rapteksten en gamenerrativen weerspiegelen deze omstandigheden — ze documenteren overlevingsstrategieën, trauma en verzet. N.W.A. creëerde niet Compton's realiteit; ze rapporteerden het. Grand Theft Auto veroorzaakt geen autodiefstallen; het satiriseert een cultuur waar auto's status betekenen en geweld handhaving.
Cultuur blamen is politiek gemakkelijk. Het vervangt financieren van naschoolse programma's door hoorzittingen over expliciete teksten. Het ruilt politiehervorming voor ESRB-ratingdebatten. De schuldige absorberen energie die beleidsmisfalen zou moeten aanpakken.
Adresseer intersecterende factoren: economische investering, onderwijsgelijkheid, door gemeenschappen geleide geweldsinterruptie, toegang tot geestelijke gezondheid, en medialvaardigheid. Kunst is niet de vijand — het is de getuige. De getuige dempen stopt het misdaad niet.