Was de Maatschappij Verantwoordelijk voor de Daden van het Monster in Frankenstein? Een Analyse van Gedeelde Verantwoordelijkheid
Ja, in grote mate. Mary Shelley's Frankenstein presenteert een gedeelde verantwoordelijkheid tussen schepper (Victor) en maatschappij.
Victors Verantwoordelijkheid (Primaire)
- Schept leven zonder voorbereiding op de behoeften ervan.
- Verlaat het direct — geen begeleiding, liefde, opvoeding.
- Weigert een maatje te scheppen na belofte, veroordelt het tot eenzaamheid.
Maatschappij's Verantwoordelijkheid (Kritiek)
- Universele afwijzing puur op basis van uiterlijk — dorpelingen, William, De Laceys, vreemdelingen.
- Geen behoorlijke procedure — schuldig gesproken op basis van gezicht alleen.
- Ontkenning van basis-menselijkheid — geen kans om te integreren, te werken, te behoren.
- Angst → geweld cyclus: Het geweld van het monster volgde de afwijzing; het is reactief, niet aangeboren.
De Woorden van het Wezen
"Ik was welwillend en goed; ellende maakte me een duivel. Maak me gelukkig, en ik zal weer deugdzaam zijn." (Hst. 17)
Conclusie
Victor schiep de potentie; de maatschappij maakte het monster werkelijkheid door onophoudelijke uitschuiting. Shelley critiqueert zowel wetenschappelijke overmoed als sociale vooroordelen. Het wezen is gemaakt, niet geboren.