In Kurt Vonnegut's "Harrison Bergeron" verwoest Harrisons executie zijn ouders, George en Hazel, diep:
Onverzettelijk, "stom en gedesoriënteerd", onstaat te praten of te bewegen. Rouw verteert haar; ze kan de verlies niet verwerken.
Gevuld met woede en rancune tegen de onderdrukkende regering/Handicapper General. Geplaagd door schuldgevoelens om zijn uitzonderlijke zoon niet te hebben beschermd. Kan de gedwongen conformiteit die leidde tot Harrisons dood niet accepteren.
Hun smart wordt verergerd door een samenleving die individualiteit en emotionele uiting onderdrukt. De scène onderstreept de tragedie van totalitarisme dat mensenwaardige opgeofferd voor gedwongen gelijkheid.