In Mary Shelley's Frankenstein wordt Elizabeth Lavenza portretteerd als een zachte, empathische personage die Victor Frankenstein troost biedt. Zij zegt niets wat hem onrustig maakt; juist is Victor vaak onrustig door zijn eigen daden en de gevolgen van het scheppen van het Wezen. De roman focust op Victors innerlijke twijfel, niet op Elizabeths woorden.