De setting van West Side Story — de Upper West Side van Manhattan in de midden jaren '50 — is niet slechts een decor; het fungeert als een personage dat de thema's van het musical versterkt: vooroordelen, sociale onrechtvaardigheid, assimilatie, en de Amerikaanse Droom.
Verlaten appartementen, glooiende straten, en vervalende infrastructuur symboliseren de worstelingen van de personages en de sombere omgeving die hun levens vormt. De fysieke verval spiegelt de morele en sociale verval van een gemeenschap gescheurd door racisme en armoede.
De buurt is een microcosmos van bredere Amerikaanse onrust. De Jets (witte Amerikanen) voelen zich bedreigd door de groeiende Puerto Ricaanse bevolking (de Sharks), wat rassistische spanning en vooroordelen verergeren. De setting verergerd deze conflict, waardoor de straten een slagveld worden voor identiteit en thuishoren.
Deze centrale setting brengt de bendes kort samen, maar toont hun onderliggende rivaliteiten en ontketent de tragische keten van gebeurtenissen. Het vangt jeugdelijke energie op terwijl het de futiliteit van conflict benadrukt.
Lebendige Latijnse muziek, straatleven, etnische winkels, en clubs weerspiegelen Puerto Ricaanse culturele wortels, het publiek dompelend in de wereld van de personages en hun hechtigheid aan erfgoed.
Stedelijke verval, graffiti, en stadsgeluiden creëren een gevoel van onheil, voorspellend tragédie. Ze symboliseren innerlijke tumult, harde realiteiten, en de uitdagingen van assimilatie.
Door deze specifieke tijd en plaats nodigt het musical uit tot reflectie over hoe samenleving identiteit en thuishoren vormt — en de verwoestende prijs van haat.