Edmunds openingsmonoloog (Handeling 1, Toneel 2) vestigt hem als een sluwe, ambitieuze opportunist wrokken van zijn onwettigheid. Hij zweert om zijn wettige broer Edgar te teniet te doen door intellect en bedrog – "Nu, goden, sta op voor bastarden!"
Toch eindigt zijn boog in zelfbewustzijn: dodelijk gewond door Edgar, bekent hij zijn kwaadaardigheid en probeert Lear en Cordelia te redden – onthullend een flikkerende menselijkheid onder de berekening.
Edmund belichaamt de tragedie van talent vervormd door wrok. Hij is niet puur kwaad; hij is gemaakt door een samenleving die hem "bastard" stempelt, en kiest ervoor om die stempel te wapenizen. Zijn laatste verlossingspoging, hoe laat ook, compliceert het schurkenlabel en maakt hem een van Shakespeares meest psychologisch genuanceerde antagonisten.