Prospero, de verbannen hertog-magus van The Tempest, is een van Shakespeare's meest vormbare personages. Regisseurs herinterpreteren hem door distincte ideologische en esthetische frames.
Wijs, krachtig, uiteindelijk vergiffenisgevend. Magie herstelt orde. De 'rechtmatige heerser'-lezing.
Prospero als theaterregisseur — het eiland orchestreren als toneel, personages als acteurs. Metatheatraal.
Donkerder: hij geniet van de peining, kalibreert straffen. Gerechtigheid schuilt in wreedheid.
Prospero als kolonisator: legt taal, wet, arbeid op aan Caliban en Ariel. Postkoloniale lens (Césaire, etc.).
Corporate CEO, tech-mogul, klimaatwetenschapper — magie wordt algoritme, data, geo-engineering.
Prospero's eiland = zijn psyche. Ariel/Caliban = onderdrukte/geïntegreerde zelf. Reis = individuatie.
Geen enkele 'juiste' Prospero bestaat. Elke productie kiest welke facetten te versterken, makend de rol een spiegel voor zijn tijd.