De titel Julius Caesar weerspiegelt het historische en politieke zwaartepunt van het stuk. Caesar is de as waaromheen de Romeinse machtstrijd draait – zijn opkomst, zijn moord, en de vacuüm die zijn dood creëert. Brutus, hoewel moreel complex en dramatisch prominent, is een deelnemer aan die strijd, niet de oorsprong.
Het stuk dramatiseert een politieke crisis: wat gebeurt er als een republiek's instituties een would-be-monarch confronteren? Caesar's aanwezigheid – levend, dan dood, dan spookachtig – drijft elke grote actie. Brutus' tragedie is echt, maar ontvouwt zich binnen de door Caesar gevormde crisis. Hetstuk naar Brutus noemen zou een publieke catastrofe privatiseren.
Shakespeare's bron, Plutarchus' Levensbeschrijvingen, paarde Caesar en Brutus. Maar Shakespeare koos zijn stuk te titelen naar de man wiens dood de conflagering ontsteekt – een keuze die de focus op de staat houdt, niet alleen de ziel.