Shakespeare gebruikt doorheen Romeo en Julia woordspeling, maar de beroemdste vindt plaats in Handeling 1, Toneel 5, toen Romeo en Julia voor het eerst spreken op het feest van de Capulets. Hun gedeelde sonnet bouwt voort op een uitgebreide religieuze metafoor:
Romeo: Als ik met mijn onwaardigste hand
dit heilige heiligdom besmet,
is de zachte boete dit:
mijn lippen, twee blozende pelgrims, staan klaar
om die rauwe aanraking te gladstrijken met een zacht zoen.Julia: Goede pelgrim, je doet je hand te veel onrecht,
die op deze manier vroomheid bewijst:
want heiligen hebben handen die pelgrims handen aanraken,
en palm aan palm is het heilige pelgrimszoen.
"Palmer" / "palm" — Een "palmer" was een pelgrim die een palmtak droeg als bewijs van bezoek aan het Heilige Land. Julia speelt in op "palm" (binnenhand) en "palmer" (pelgrim), en transformeert Romeos metafoor in een scherpe, theologische flirt. "Palm aan palm" wordt zowel een letterlijke handdruk als een heilige zoen.
Deze woordspelen vervullen meerdere functies: karakterontwikkeling (Mercutios scherpte, Julias intelligentie), komische verlichting midden in de tragedie, en thematische versterking (liefde als heilig/profaan, leven/dood woordspel).