toen de Voedster Romeos ballingschap rapporteert – en initieel suggereert dat hij misschien dood is – wordt Julia overweldigd. Rouw en wanhoop consumeren haar; ze voelt dat haar leven voorbij is zonder hem, zelfs met zelfmoordgedachten.
Later, toen ze leert dat Romeo leeft (het doodbericht was vals), voelt ze diepe verlichting en vreugde – maar ook schuldgevoel over haar zelfmoordgedachten en omdat ze Romeo in haar angst de schuld gaf.
Deze emotionele whiplash – van wanhoop naar verlichting naar zelfvergeving – onthult Julia's emotionele intensiteit en moreel bewustzijn. Ze voelt niet alleen; ze oordeelt over haar eigen gevoelens.