In Act III, Scene iii vindt Hamlet Claudius bij het bidden en trekt zijn zwaard maar ziet ervan af hem te doden. Zijn redenering: een biddende man doden zou zijn ziel naar de hemel sturen – Hamlet wil Claudius gedoemd zien. Hij wacht op een moment dat Claudius "dronken slaapt, of in zijn woede, of in de incestueuze lust van zijn bed" – een staat van zonde.
In Act I, Scene v onthult de Geest dat Claudius hem vermoordde "in the postern of my sleep" – tijdens een onbewaakte middagslaperij, zonder biecht of laaste oliering. Hamlet voelt poëtische gerechtigheid eist dat Claudius sterft in een even kwetsbare, zondige staat, niet in gebed.
Deze aarzeling – geworteld in theologische precisie en verlangen naar perfecte wraak – vertraagt de climax en verdiept de tragedie.