Hamlet's impulsieve beslissingen drijven de tragedie's catastrofale momentum:
Terwijl hij Gertrude confronteert, hoort Hamlet een geluid achter de gordijn. Aannemend dat het Claudius is, steekt hij blindelings—dodend Polonius. Gevolgen: Ophelia's waanzin/zelfmoord, Laertes' wraak, Hamlet's ballingschap.
Nadat Claudius hem naar Engeland beveelt (geheim zijn doodvonnis meenemend), vertrekt Hamlet zonder Claudius te confronteren of Denemarken te beveiligen—de initiatief aan zijn vijand afstaand.
Hoewel effectief (Claudius reageert schuldig), waarschuwt de overhaaste toneelstuk Claudius over Hamlet's kennis, wat het Engeland-complot in gang zet.
Hamlet herschrijft Claudius' executiebevel om Rosencrantz & Guildenstern te treffen—jeugdvrienden zonder proces naar de dood sturende. Pragmatisch maar wreed.
Ondanks Horatio's waarschuwing en eigen twijfels, vecht Hamlet met Laertes—wandelend in Claudius' val.
Hamlet oscilleert tussen paralyse (overnadenken) en overhaast actie (geen nadenken). Zijn haast volgt vaak momenten van duidelijkheid—wijzend op emotionele volatiliteit, niet alleen onbeslisheid.