In Romeo en Julia is lot geen mystieke poppenspeler maar een onontkoombare structurele kracht – de convergentie van toeval, karakter en sociale druk die de liefdes naar de tragedie dryft.
De openingsskoor noemt hen „ster-gekruste liefdes“, wat een voorbestemde tragedie impliceert geschreven in de hemelen. Toch presenteert Shakespeare lot niet als magie maar als de onverzettelijke wisselwerking van toeval, menselijke keuze en maatschappelijke beperkingen. Elke poging om lot te trotseren – het huwelijk, de drank, het bericht – versnelt het alleen. De tragedie ligt in de illusie van handlungsmacht binnen een systeem dat tegen hen gericht is.