Ja, empathie voor alle drie is natuurlijk en gerechtvaardigd. Ieder deelt een diepe band met Julia en ervaart echte, verwoestende rouw:
Als vader verliest hij zijn enigste kind en de toekomst die hij had geëxpecteerd – haar huwelijk met Paris en familievoortzetting. Zijn rouw wordt verergerd door de escalatie van de vete.
Julias levenslange vertrouweling en moederfiguur. Ze verliest niet alleen een opdrachtgever maar een lieve vriendin, met diepe persoonlijke verlies.
Haar toegewijde vrijer die haar oprecht beminde. Zijn hartzeer wordt verergerd door de onvervulde belofte van huwelijk en een gedeelde toekomst.
Hun gevarieerde perspectieven – vaderlijk, moederlijk, romantisch – benadrukken de verstrekkende tragedie van een jong leven dat te vroeg afgebroken werd.