Julia in de Capulet-grafkelder aantreffend, wordt Romeo gegrepen door een wanhoop zo absoluut dat de wil om te leven gewist wordt. Haar schoonheid — schoonheidsteken is nog / karmijnrood in je lippen en in je wangen
— overtuigt hem dat de dood haar niet echt heeft geclaimd. Toch kan hij het wachten niet aan.
Hij drinkt de gif van de apotheker met de bewuste intentie om het jok van ongunstige sterren / van deze wereldmoede vlees te schudden.
Het is niet alleen impuls; het is een gekozen vereniging. Op mijn liefde! O ware apotheker, / je middelen werken snel. Zo met een kus sterf ik.
Zelfmoord is de uiteindelijke uitdrukking van agency in een leven bepaald door lot: hij kiest het moment, de manier en de metgezel van zijn dood.