In Akt 5, Scène 3, spreekt Romeo de dood direct aan:
'Gij vreselijke kauw, gij baarmoeder van de dood,
Gevuld met de dierbaarste hap van de aarde,
Zo dwing ik uw rotte kaken open,
En in verzet propt ik u met meer voedsel!'
'Kom, bittere geleiding, kom, ongenegen gids!
Gij wanhoopige stuurman, nu direct op
De klapperende rotsen uw zeekwijke moede bark!'
Hij verpersoonlijkt de dood als:
Romeo transformeert de dood van abstracte kracht in tastbare vijand die hij kan confronteren, voeden, en uiteindelijk zich aan voegen – agency herwinnend in zijn finale daad.