William Shakespeare stierf op 23 april 1616 (zijn 52e verjaardag). Zijn dood markeerde een waterschijde in de Engelse literaire geschiedenis voor vier met elkaar verbonden redenen.
Shakespeare was de laatste overlevende reus van de opmerkelijke generatie die Marlowe, Kyd, Jonson, Webster, Middleton, Fletcher, en Beaumont omvatte. Zijn dood sluit een tijdperk van ongekende dramatische vruchtbaarheid.
Zijn stukken domineerden het repertorium. De King's Men verloren hun huistoneelschrijver; geen enkele opvolger duikde op met vergelijkbare reeks. Het theater overleefde, maar het zwaartepunt verschuifde.
Tijdgenoten produceerden een uitbarsting van elegieën—meest faam de gedichten in de First Folio (1623) door Jonson, Digges, Basse, en anderen. Jonson's "Sweet Swan of Avon" en "not of an age, but for all time" startten het canonisatieproces binnen zeven jaar.
Heminge en Condell's First Folio (1623) bewaarde 18 eerder onuitgegeven stukken (Macbeth, Twelfth Night, The Tempest, Antony and Cleopatra onder anderen). Zonder het zou de helft van de canon verloren zijn. Dood activeerde de bewaring die "Shakespeare" een mondiaal monument maakte.
Shakespeare's dood eindigde een tijdperk, leegde een podium, inspireerde collectieve rouw, en—via de Folio—lanceerde het eeuwenlange project van hem de centrale figuur van Westerse literatuur te maken.