Hamlet wordt niet gestoord door de vaardigheid van de acteur; hij is beschamd door zijn eigen onachtzaamheid. De speler huilt voor Hecuba, een fictieve koningin, terwijl Hamlet—wiens echte vader vermoord is—geen equivalent emotie of wrake kan oproepen. De contrast blootlegt Hamlets paralyse: Wat zou hij doen, had hij het motief en de aanleiding voor passie die ik heb?
(2.2). De kunst van de speler wordt een spiegel die Hamlets nalaatigheid om te handelen reflecteert.