"Fair Is Foul, and Foul Is Fair" — Het motief in Macbeth Acten II–III
De heksparadoxe – "Fair is foul, and foul is fair" – weergalmt door Acten II en III van Macbeth, tracerend hoe schijnbaar goed in corruptie omgaat.
Act II, Scene ii
- De heksen zingen de regel toen Macbeth nadert – voorspelling als psychologische val.
- Macbeth en Banquo debatteren de voorspellingen: Macbeth in Versuchung, Banquo waakzaam. De zaad van corruptie wortelt.
Act III, Scene i
- Macbeth, nu koning, wordt geplaagd door schuld en paranoia. De kroon (fair) brengt alleen ellende (foul).
- Hij beveelt Banquos moord aan – loyaliteit verkeerd in verraad.
- De heksen nieuwe voorspellingen ("none of woman born," "Birnam Wood") bieden valse zekerheid – fair beloftes die foul doom maskeren.
Het motief structureert het morele universum van het spel: in Macbeths Schotland keren verschijnselen om. Koningschap wordt tirannie; loyaliteit wordt verraad; voorspelling wordt vloek. Wat fair lijkt is foul. Wat foul lijkt – dood, nederlaag – herstelt uiteindelijk gerechtigheid.