Geleerden hebben verschillende theorieën voorgesteld over wat William Shakespeare inspireerde om Julius Caesar te schrijven. De waarheid combineert waarschijnlijk meerdere invloeden.
De meest directe bron: Shakespeare haalde uit Sir Thomas Norths 1579 vertaling van Plutarchus, wiens biografieën van beroemde Grieken en Romeinen Julius Caesar, Brutus, en Antonius omvatten. Shakespeare aanpaste Plutarchus' verslag van Caesars moord en nasleep — tijdlijnen comprimerend, scènes uitvindend (zoals de grafrede), en psychologische complexiteit verdiepend.
Deze vroege Engelse tragedie — door Thomas Norton en Thomas Sackville — dramatiseert de val van een Britse koning door verdeeldheid en verraad. De thema's van politieke ambitie, opvolgingscrisis, en de gevolgen van gebrekkig oordeel kunnen Shakespeares behandeling van Romeinse politiek hebben beïnvloed.
Elizabethans Engeland confronteerde godsdienstig conflict (Katholiek vs. Protestants), opvolgingsangst (de oudere, kinderloze Elizabeth), en debatten over tirannie vs. legitiem gezag. Julius Caesar wordt een lens om macht, complot, en publieke retoriek in Shakespeares eigen tijd te onderzoeken — veiliger Rome te bekritiseren dan Londen.
Wat de precieze inspiratie ook was, het stuk blijft een krachtige tragedie van verraad, politieke intrige, en idealisme dat botst met pragmatisme.