Abigail Williams beschuldigt onschuldige dorpsmensen van hekserij om haar eigen verboden gedrag te verbergen. De situationele ironie is messcherp: de aanklager is schuldig, terwijl de beschuldigten gestraft worden voor misdaden die ze niet pleegden. Ze manipuleert de hysterische rechtbank tot haar voordeel, en keert de morele orde om.