Shakespeare schreef Macbeth (1606) vroeg in de regeerperiode van Koning James I (James VI van Schotland), en het stuk is verzadigd met gebaren naar de nieuwe monarc's obsessoes, afstamming en politieke theologie.
De Schotse locale van het stuk eer James's geboorteplaats en koninkrijk. Shakespeare greep op Holinshed's Chronicles voor Schotse geschiedenis, nationale trots oproepend voor een koning die de kroenen van Engeland en Schotland verenigt.
James was geobsedeerd met hekserij — hij schreef Daemonologie (1597) en ondervroeg persoonlijk beschuldigde heksen. De Weird Sisters, hun voorspellingen en de verkenning van demonische agency in het stuk gingen direct in op deze fascinatie.
James claimde afstamming van Banquo (Thane of Lochaber). Shakespeare schildert Banquo als edel, wijs en onrechtmatig vermoord — zijn linie strekkend tot de troon. Dit vleit James's genealogie en legitimeert zijn heerschappij.
Macbeth's moord op de koning en tirannie schenden het godgiven recht van koningen — een leer die James kampioende. Het stuk is een waarschuwingsverhaal: usurpatie brengt chaos; legitieme monarchie brengt orde.
Macbeth werd waarschijnlijk op hof uitgevoerd in 1606. Taal, spectacle en politieke resonantie waren gecalibreerd voor het meest onderwezen, machtigste publiek in het rijk.
Shakespeare was een theaterondernemer; Macbeth is zijn meest expliciete bod voor koninklijke bescherming — kunst als diplomatie.